Puur, eenvoud en met liefde gevuld.

Haast. Je kent het wel, de dag loopt exact niet zoals je gepland had. En zoals elke vrouw zal herkennen begint dan ook nog de stress van wat doe ik dan in hemelsnaam aan? Het regent niet, het is wel fris, het is buiten, het is binnen, vestje aan, vestje uit, panty ja of nee, toch maar wel? Na  meerdere schoenen en vestjes in de tas geslingerd te hebben, stap ik de auto in. Waar ik exact zes jaar geleden nog voor dag en dauw opstond om Pieternel als bruid te bewonderen, ben ik nu onderweg om Dionne met haar prins in het huwelijksbootje te zien stappen. Eenmaal op de weg rijd ik zo de file in.. NEEE, de ceremonie start straks al, en ik was nog wel zo vroeg vertrokken.. Ja, niet alleen de bruid heeft stress. De gasten ook. Maar terwijl ik het gaspedaal iets harder intrap dan misschien helemaal de bedoeling is, race ik toch zo naar de locatie en ben ik toch nog ‘ruim’ op tijd. Vanaf het moment dat ik de auto uit stap is de stress in een klap helemaal weg.

Want ook al is de bruid nog nergens te bekennen, ik word bij binnenkomst al helemaal door haar omarmt. Links van me staan al plantjes klaar voor de gasten om mee naar huis te nemen, en daarnaast ligt het meest geweldige gastenboek ooit! Dionne heeft haar creativiteit totaal de vrije loop gelaten en kan straks een echt houten torenspel maken van liefdevolle boodschappen die al haar vrienden en familie voor Jeffrey en haar hierop achter hebben gelaten. Wanneer ik naar rechts kijk, zie ik daar ook nog een boom staan. Een boom, binnen? Ja een houten boom, met houten hartjes, waarop we nog een extra boodschap achter mogen laten. (Op dit moment schiet me te binnen dat ik misschien iets minder op de kaart had moeten schrijven zodat ik nog nieuwe boodschappen had, maar ach dat zien ze toch pas later ;)). Voor iemand als ik, die van taal en tekst houdt, is het nu al een totaal genot.. En.. de bruiloft moet nog beginnen.

Dat duurt echter niet lang meer. Buiten staan heel mooi en bescheiden een aantal stoelen voor de gasten klaar. Daarachter staat Jeffrey al te wachten voor een geweldig mooie boog gemaakt van takken en bloemen (it has got Dionne written all over it). De stoelen zijn versierd met bloempotten, de bomen hangen vol mooie slingers met de namen van Jeffrey en Dionne en er hangen allerlei leuke bordjes aan de bomen. Het is duidelijk. Dionne heeft uitermate haar best gedaan om deze dag speciaal te maken en helemaal naar haar eigen hand te zetten. Helemaal des Dionnes. En Jeffrey, die voelt zich er inmiddels helemaal in thuis (zo lijkt het).

Strak in pak, als een echte prins op een buitenbruiloft, staat Jeffrey er helemaal klaar voor. Klaar om zijn toekomstige bruid te verwelkomen op dit door haar zo mooi ingerichte plekje. Helaas liet ze ons nog even in spanning. Althans, lang genoeg om nog even te speculeren over haar jurk. En ze zal toch wel een bloem in haar haren hebben? Ja dat moet haast wel.. Misschien wel eenzelfde bloem als in de boog? En deze bloem zal toch wel paars zijn?

En plots is ze daar! Van achter de bomen verschijnt een bloedmooie prinses in een echte prinsessenjurk, met aan haar zijde een trotse vader. Het duurt even voor ze de toch wel lange afstand hebben afgelegd (en stiekem begin ik me af te vragen of ze nog laatste dingen tegen elkaar zeggen en wat haar vader dan zou zeggen?), maar dan staan ze in een keer op het grasveld. Ik weet niet naar wie ik moet kijken, Dionne met haar geweldige jurk, glimlach en pretoogjes of naar Jeffrey die met een ongelooflijke grote lach op zijn gezicht (en enigszins vochtige ogen) naar zijn bruid staat te kijken. Trots, liefdevol en popelend om haar in zijn armen te sluiten. Ik kies ervoor nog even naar Dionne te blijven staren en daarna toch even mijn ogen te laten afdruipen naar Jeffrey. Terwijl ik dat doe krijg ik kippenvel, en voel ik mijn ogen vochtig worden. Wat zien die twee er gelukkig uit!

Dan is het zover, Dionne wordt weggegeven. Weggegeven is een groot woord eigenlijk, want als Dionne een ding altijd al deed was het haar eigen weg gaan. Ze heeft in Tilburg een aantal stekjes gehad, en in Mexico, en toen in Utrecht, vervolgens in Alphen aan de Rijn en Nieuw Vennep. Om uiteindelijk toch in Limburg te belanden.. Stiekem woont ze al wel een tijdje met Jeffrey samen en hebben ze al een heel erg mooi huisje gecreëerd. (Waarom ze eigenlijk geen interieur designer wordt, is me nog steeds een raadsel maar wie weet.) Goed. Nu ben ik wel weer ver genoeg afgedwaald, terug naar de bruiloft. Daar zitten ze dan. Soon to be husband and wife, hand in hand, en ze kunnen hun ogen niet van elkaar afhouden.. En niet stoppen met lachen. Wat moet het toch geweldig zijn om nu twee seconden in hun schoenen te mogen staan. Hell, wat is het geweldig om hier getuige van te mogen zijn!

Terwijl de BABS* vertelt hoe de bruid en bruidegom elkaar ontmoet hebben, en hoe Dionne haar prins op het witte paard veroverd heeft, kan ik mijn ogen niet van ze afhouden. Hoe meer ik over Jeffrey hoor, hoe breder Dionne’s lach wordt (ja als ze nog geen kraaienpootjes had komen die na vandaag wel), en hoe meer ik me realiseer hoe gemaakt deze twee voor elkaar zijn. Ze begrijpen elkaar, willen dezelfde dingen in het leven, zijn bereid dingen voor elkaar op te geven én het belangrijkste van alles ze willen elkaar ook begrijpen op het moment dat ze elkaar even niet begrijpen. Ze praten. Stiekem voel ik vanbinnen een warmte. Ik voel dat ik meegenomen wordt in de liefde die zij voor elkaar voelen. Ze stralen en ze laten ons deel uit maken van de warmte die daarvan af komt. Pure liefde.

Terwijl Dionne naar Jeffrey blijft kijken, weet Jeffrey soms niet zo goed of hij nog even zijn aandacht op de pratende BABS moet richten. Het liefst kijkt ook hij non-stop naar zijn bruid, bijna vrouw, maar het is wel zo netjes om toch even naar de BABS te kijken (toch?). En natuurlijk is er ook nog even aandacht voor zijn mega schattige nichtje die zich even verplaatst van mama, naar papa en dan toch maar naar oma.. (geef haar eens ongelijk, het is ook wel lang om zo stil te moeten zitten in de toch wat winderige omgeving).

Ondertussen wordt het verhaal van Jeffrey en Dionne nog steeds verteld en naarmate het verhaal vordert wordt steeds duidelijker hoe zorgzaam Jeffrey voor Dionne is, ook in tegenspoed. Weer voel ik de warmte en liefde door me heen gaan. Dionne heeft echt haar prins op het witte paard gevonden (en- in haar eigen woorden – hij is nog knap ook) en hij zijn prinses. Want die ogen van haar, wie verdrinkt daar nu niet in..

En dan is het jawoord daar, of zoals Dionne zou zeggen ‘JAZEKEERRRRR!!’. Vol overtuiging zorgt zij ervoor dat de man van haar dromen ook daadwerkelijk haar man wordt en dat haar achternaam voortaan Breure zal zijn, net als die van hun toekomstige kinderen. Want dat ze een gezinnetje willen, dat is wel duidelijk!

Het mooiste van alles vond ik dat ze gewoon graag aan elkaar wilden zitten, handje vasthouden, een kusje, en even een arm om haar heen, én dat ook gewoon deden! Want je moet ook gewoon doen waar je je goed bij voelt en dat was duidelijk wat deze twee mooie mensen deden! Het is puur, het is eerlijk, het is zoals zij zijn! Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden! Zoveel als zij van elkaar houden, dat gun je iedereen.

Toen was er taart! And lots of it! Als een echte regelaar had Dionne het voor elkaar gekregen om een aantal vriendinnen zo gek te krijgen om taarten te bakken. Dit resulteerde in een werkelijk paradijs aan taarten waar je uit moest kiezen. Moest kiezen? Ja het was geen mogen meer, er was zoveeeeel! Worteltaart, cupcakes, slagroomtaart, cheesecake, fudge, chocoladetaart. Alles stond op het menu. En aangezien Dionne van de stress toch wel afgevallen was, kon alles er wel in, toch?

Ook binnen kon je je weer helemaal welkom laten heten door Dionne’s creativiteit. Overal was wel een detail terug te vinden. Van mooie creatieve slingers en bloemen tot naamkaartjes aan de wijnglazen bij het eten in dezelfde stijl als de uitnodiging. Ik voelde me helemaal welkom en helemaal opgenomen  in het droomwereld en op de droombruiloft van dit paar. Het was pukaartjeyvetteur, eenvoudig en zo passend voor deze twee mooie mensen. Niet alleen binnen had Dionne zich uitgeleefd. Ook buiten kon je op de foto met fotolijsten, even uitrusten op de hooibalen en spelletjes spelen bij de statafels.

Na het eten was het natuurlijk tijd voor de belangrijkste vraag.. Who’z next? Whatever happened, Dionne moest en zou haar boeket – american style –  gooien en all the single ladies mochten die vangen (oh no I am still single.. lekker confronterend!). Terwijl Dionne zich ten opzichte van de groep positioneert, begin ik me af te vragen of ze haar eigen gooikunsten niet enigszins overschat. Hoe zwaar is dat boeket, haalt die de afstand überhaupt wel? Bij wijze van grap, maar eigenlijk gemeend, ga ik twee meter naar voren staan. Toch besluit ik snel terug in de groep te gaan staan, want wil ik dat boeket eigenlijk wel echt vangen? Als de fotograaf er klaar voor is, Dionne haar armspieren getraind heeft en de groep tijgers (vrijgezellen) zich hebben gepositioneerd is het moment daar. Dionne gooit… ik zie het boeket op me af komen, maar mijn armen doen niets en blijven op dezelfde hoogte… En dan gebeurt het. Rechts van me stapt iemand naar voren.. YES!! Nu hoef ik niets meer te doen.. Pfiew.. crisis averted, ik hoef hem niet te vangen en kan doen alsof ik er niet bij kon..

Stiekem sluipt de dag zo aan me voorbij en dan staat het feest op het punt te beginnen. Eerst is het tijd voor de libdub en hoe meer ik ervan zie, hoe erger ik het vind dat ik er niet bij was. Dionne straalde duidelijk van genot terwijl de rest zich duidelijk wat ongemakkelijker voelde. Hilarisch! Al denk ik eerlijk gezegd dat ik eerder bij de rest hoorde dan bij Dionne, die zich helemaal uitleeft op de spice girls! Yo tell me what you want, what you really really want..

Nou het is duidelijk wat Dionne wil, en ze heeft het gekregen ook! Zij wilde Jeffrey’s vrouw worden en met Jeffrey dansen en dat deden ze! De hele avond. Vol overgave! Het was een genot om daar deel van uit te mogen maken.

Op het midden van de avond komt Jeffrey nog naar me toe, en vertelt me dat ik altijd welkom ben, hoe moeilijk het leven soms ook kan zijn, dat zij er zijn. Wat een geweldige man, dat hij op zijn eigen bruiloft hieraan denkt! Mijn hart is gestolen door jullie beiden! Dionne, you are a lucky girl! En ik gun jullie met heel mijn hart een leven vol liefde, humor, uitdaging en vooral vol kleine dingen om van te genieten!

Zoals aan iedere dag komt er ook aan deze mooie dag een eind. Wanneer ik de feestende mensen achter me laat en de donkere nacht in loop, word ik nog voor een laatste keer overvallen door een van Dionne’s kunstwerken. Om alle bomen staan kaarsjes te branden in glazen potten. Ik stop even, adem in en laat me dan voor de laatste maal die avond omarmen door dit uitzicht. Stap voor stap loop ik het pad af, nog even in mijn eigen droomwereldje. Het is een waar sprookje om te zien.

De dag schitterde van liefde! Eenvoudig, puur een aangekleed met meer liefde en aandacht dan een mens kan wensen!canvas

*Bijzondere Ambtenaar Burgerlijke Stand

One thought on “Puur, eenvoud en met liefde gevuld.

Add yours

  1. Lieve Yvette, we hebben het je al in real life gezegd maar wat is dit een ontzettend mooi cadeau! Het is heel leuk om te lezen hoe jij onze speciale dag beleefd hebt en een mooie herinnering voor ons om te bewaren. Liefs, Jeffrey en Dionne

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: